ALEKSANDER KWAŚNIEWSKI

Aleksander Kwaśniewski (urodzony 15 listopada 1954 w Białogardzie) – polityk, aktualnie urzędujący prezydent Rzeczypospolitej Polskiej (od 1995 roku).

Żona Jolanta jest prezesem organizacji charytatywnej Porozumienie bez barier; córka Aleksandra (ur. 1981).


Studia i praca dziennikarza

Studiował handel zagraniczny na wydziale Ekonomiki Transportu Uniwersytetu Gdańskiego. Nie zdał wszystkich egzaminów i nie złożył pracy magisterskiej. W młodości był aktywistą studenckich organizacji prorządowych (do 1982 r). Pełnił funkcję między innymi przewodniczącego Rady Uczelnianej Socjalistycznego Związku Studentów Polskich (SZSP) w latach 1976 - 1977, później wiceprzewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego w Gdańsku (1977 - 1979) i członka władz naczelnych SZSP (1977 - 1982). Zajmował się dziennikarstwem. Był redaktorem naczelnym tygodnika studenckiego "Itd" od listopada 1981 do lutego 1984 roku, następnie redaktorem naczelnym dziennika "Sztandar Młodych".


Kariera polityczna w PRL

Był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR) od 1977 roku aż do jej rozwiązania w 1990. Pełnił funkcję ministra ds. młodzieży, członka Rady Ministrów w rządzie Zbigniewa Messnera w latach 1985 - 1987, następnie Przewodniczącego Komitetu Młodzieży i Kultury Fizycznej (do czerwca 1990). W rządzie Mieczysława F. Rakowskiego był członkiem Prezydium Rządu i przewodniczącym Komitetu Społeczno - Politycznego Rady Ministrów od października 1988 do września 1989. Był również uczestnikiem obrad "Okrągłego Stołu" od lutego do kwietnia 1989 roku, gdzie był, wraz z Tadeuszem Mazowieckim i Romualdem Sosnowskim, współprzewodniczącym zespołu do spraw pluralizmu związkowego. W latach 1988 - 1991 pełnił funkcję prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego.


Kariera w III Rzeczypospolitej

Po rozwiązaniu PZPR w 1990 roku, wraz z Leszkiem Millerem został współtwórcą Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej (styczeń - luty 1990), której był przewodniczącym do grudnia 1995 r. Następnie był współorganizatorem Sojuszu Lewicy Demokratycznej (SLD) w 1991 roku. Był posłem na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej z okręgu warszawskiego (w wyborach w 1993 r. uzyskał największą liczbę głosów w kraju - 148.553). W I i II kadencji Sejmu pełnił funkcję przewodniczącego klubu parlamentarnego Sojuszu Lewicy Demokratycznej (1991 - 1995), lecz nigdy nie był przewodniczącym SLD. Zasiadał w Sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego, której był przewodniczącym (listopad 1993 - listopad 1995).


Prezydentura

W 1995 wystartował w wyborach prezydenckich jako kandydat SLD z hasłami "Wybierzmy przyszłość" i "Wspólna Polska". W drugiej turze wyborów zmierzył się z prezydentem Lechem Wałęsą i uzyskał wynik 51,7% głosów wobec 48,3% Lecha Wałęsy. Podczas kolejnych wyborów w 2000 pod hasłem "Dom wszystkich - Polska" zdobył 53,9% głosów już w pierwszej turze.

Został zaprzysiężony 23 grudnia 1995 roku jako prezydent Rzeczypospolitej Polskiej. Tego samego dnia złożył ślubowanie jako Zwierzchnik Sił Zbrojnych w 1 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego "Warszawa" w Mińsku Mazowieckim. Ponownie zaprzysiężony przed Zgromadzeniem Narodowym na drugą kadencję 23 grudnia 2000 roku. Tego samego dnia na Okręcie Muzeum "Błyskawica" w Gdyni przyjął zwierzchnictwo nad Siłami Zbrojnymi RP.

Współtworzył projekt i uczestniczył w kampanii referendalnej na rzecz przyjęcia Konstytucji III Rzeczypospolitej Polskiej, którą podpisał 16 lipca 1997 roku. Na Forum Organizacji Narodów Zjednoczonych zgłosił projekt Konwencji o walce ze zorganizowaną przestępczością (1996). Brał aktywny udział w działaniach na rzecz członkostwa Polski w NATO i Unii Europejskiej.

26 lutego 1999 roku podpisał dokumenty ratyfikujące polskie członkostwo w NATO (we wspólnej ceremonii z Prezydentem Republiki Czeskiej Vaclavem Havlem). Z jego inicjatywy zorganizowana została w Warszawie (2001), w ramach koalicji antyterrorystycznej, międzynarodowa konferencja przywódców państw Europy Środkowej, Wschodniej i Południowo-Wschodniej poświęcona wzmocnieniu działań regionu w zwalczaniu światowego terroryzmu. Twórca Inicjatywy Ryskiej (2002) - platformy współpracy państw naszego regionu Europy, tworzącej warunki do poszerzania NATO i Unii Europejskiej. W 2003 roku wraz z premierem Leszkiem Millerem podjął decyzję o wysłaniu polskich wojsk do Iraku. Pod koniec 2004, aby zapobiec kryzysowi politycznemu, brał aktywny udział w rozmowach pomiędzy Wiktorem Juszczenką a Wiktorem Janukowyczem na Ukrainie.

W wyborach prezydenckich w 2005 roku popierał kandydaturę Włodzimierza Cimoszewicza jako swojego następcę. Po wycofaniu się Cimoszewicza z wyborów, poparł Marka Borowskiego. W II turze wyborów udzielił popracia Donaldowi Tuskowi.

25 listopada 2005 roku, podczas wizyty na Ukrainie, w rok po Pomarańczowej rewolucji, otrzymał tytuł doktora honoris causa Akademii Kijowsko-Mohylańskiej.


Kontrowersje

Prezydent, jako poseł na Sejm RP podawał w ankietach personalnych informację, że ma wykształcenie wyższe. W myśl ustawy o szkolnictwie wyższym obowiązującej w tym czasie, określenie "wyższe wykształcenie" oznaczało obronę pracy magisterskiej lub inżynierskiej. Tymczasem, Kwaśniewski nie ukończył studiów i nie podjął się pisania pracy magisterskiej, bo był już w tym czasie działaczem organizacji młodzieżowych. W myśl ustawy ukończenie studiów bez obrony pracy magisterskiej kwalifikuje się jako niepełne wyższe wykształcenie. Kwaśniewski usprawiedliwiał się, że nie miał świadomości prawnej różnicy między określeniem "wykształcenie wyższe" i "niepełne wykształcenie wyższe" i podał nieprawdę w dobrej wierze. Ten drobny w sumie niuans miał w trakcie kampanii wyborczej spore znaczenie, gdyż Kwaśniewski był w niej kreowany na człowieka wykształconego, w odróżnieniu od Lecha Wałęsy, który legitymuje się tylko ukończeniem szkoły zawodowej. Sprawa ta wywołała falę wniosków o powtórzenie wyborów, wnioski te jednak zostały odrzucone przez Państwową Komisję Wyborczą.

Następną kontrowersją była ujawniona przez Mariana Krzaklewskiego w 2000 roku kaseta - na której to Marek Siwiec naśladuje gest papieża Jana Pawła II, całowania ziemi po opuszczeniu helikoptera. Całującym był Marek Siwiec, a Aleksander Kwaśniewski wypowiadał uwagi na temat gestu całowania ziemi. Fakt ujawnienia kasety wiązał się jednoznacznie z trwającą wówczas kampanią prezydencką.

9 maja 2005 roku Aleksander Kwaśniewski wziął udział w rosyjskich obchodach Dnia Zwycięstwa w Moskwie. W opinii ówczesnej opozycji (zwłaszcza partii PO, PiS, LPR), wizyta polskiego prezydenta na takiej uroczystości była niestosowna, tym bardziej, że organizatorzy zaprosili z Polski również Wojciecha Jaruzelskiego. Warto nadmienić, że w wyniku chłodnych relacji polsko-rosyjskich Aleksander Kwaśniewski został posadzony na uroczystościach wyraźnie z tyłu - co było nieprzypadkowe i pokazywało jednoznacznie w jakich stosunkach pozostawała wtedy Warszawa i Moskwa. Prezydent Rosji Władimir Putin w mowie przygotowanej na obchody nie wspomniał o Polakach walczących w czasie wojny - co było kolejnym argumentem przeciwników wizyty prezydenta Kwaśniewskiego w Moskwie.

W wyborach parlamentarnych w 2005 roku prezydent Aleksander Kwaśniewski namawiał do głosowania na Sojusz Lewicy Demokratycznej. Fakt ten mógł mieć duże znaczenie bowiem SLD, mimo iż w sondażach balansował na granicy 5%, ostatecznie uzyskał ponad 11% i stało się czwartą siłą w parlamencie. Deklaracja o poparciu partii SLD wg komentatorów była sprzeczna z zasadą apolitycznośći prezydenta. Podobna sytuacja miała miejsce w I turze wyborów prezydenckich w 2005 roku, wówczas Kwaśniewski opowiedział się za na Markiem Borowskim - członkiem SDPL.

Pod koniec swojej prezydentury, na początku grudnia 2005 roku Kwaśniewski rozpoczął procedurę ułaskawienia Zbigniewa Sobotki, skazanego wcześniej prawomocnym wyrokiem na 3,5 roku więzienia za ujawnienie tajemnicy państwowej.


Odznaczenia

• Kawaler Orderu Orła Białego - Polska
• Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski - Polska
• Order Witolda Wielkiego I Stopnia (1996) i Order Wielkiego Księcia Litewskiego Giedymina I Stopnia (1999) - Litwa
• Wielki Krzyż Rycerski Orderu Łaźni (marzec 1996) i Wielki Krzyż Rycerski Orderu Św. Michała i Św. Jerzego (październik 1996) - Wielka Brytania
• Wielki Krzyż Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (1996) - Włochy
• Krzyż Wielki Orderu Legii Honorowej (1996) - Francja
• Królewski Order Św. Olafa (1996) - Norwegia
• Wielki Krzyż Orderu Zbawiciela (1996) - Grecja
• Order Trzech Gwiazd (1997) - Łotwa
• Wielki Krzyż z Łańcuchem Orderu Białej Róży Finlandii (1997) - Finlandia
• Królewski Order Zasługi (1997) - Malezja
• Order Jarosława Mądrego I Klasy (1997) - Ukraina
• Wielki Krzyż Orderu Niderlandzkiego Lwa (1997) - Holandia
• Order Białego Podwójnego Krzyża I Klasy (1997) - Słowacja
• Order Infanta Henryka z Wielką Wstęgą (1997) - Portugalia
• Dyplom "Honorowego obywatela miasta Kijowa" (maj 1997) - Ukraina
• Wielki Krzyż ze Wstęgą Orderu Terra Mariana (1998) - Estonia
• Order Gwiazdy Rumunii ze Wstęgą (1999) - Rumunia
• Wielki Łańcuch Orderu Zasługi (1999) - Chile
• Wielka Wstęga Orderu Leopolda (1999) - Belgia
• Order Państwa (kwiecień 2000) - Turcja
• Wielki Order Króla Tomisława ze Wstęgą i Wielką Gwiazdą (kwiecień 2001) - Chorwacja
• Order Izabeli Katolickiej z Łańcuchem (maj 2001) - Hiszpania
• Order Narodowy Krzyża Południa (2002) - Brazylia
• Specjalny Wielki Krzyż Orderu "W uznaniu Szczególnych Zasług" (2002) - Peru
• Wielki Krzyż Zasługi (2002) - Niemcy
• Wielka Wstęga Najwyższego Orderu Chryzantemy (2002) - Japonia
• Złoty Order Olimpijski Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego (1998)
• Złoty Order Zasługi IAAF (Międzynarodowej Federacji Lekkiej Atletyki) (1999)
• Order Zasługi EOC (Stowarzyszenia Europejskich Komitetów Olimpijskich) (2000)
  
  Prezydent Aleksander Kwaśniewski został również odznaczony najwyższym odznaczeniem Kościoła prawosławnego w Polsce - Orderem Św. Marii Magdaleny I stopnia z ozdobami w 1998 roku, a także otrzymał nagrodę "Wiktora" za osobowość telewizyjną w latach 1993, 1995 i 2000.