LESZEK MILLER
Leszek Miller (urodzony 3 lipca 1946 w Żyrardowie) - polski polityk lewicowy,
długoletni lider SLD, premier rządu RP w latach 2001-2004. Zobacz skład rządu
premiera Leszka Millera.
Dzieciństwo i młodość
Leszek Miller pochodzi z ubogiej, robotniczej rodziny: ojciec był krawcem, matka
szwaczką. Rodzice rozstali się, gdy Leszek miał pół roku - ojciec Florian
opuścił rodzinę, a Leszek nigdy potem nie utrzymywał z nim kontaktu. Matka
wychowywała go w duchu religijnym - zgodnie z jej życzeniem był on nawet przez
pewien czas ministrantem.
Trudne warunki życiowe sprawiły, że po ukończeniu szkoły zawodowej 17-letni
Leszek rozpoczął pracę w Zakładach Przemysłu Lniarskiego w Żyrardowie - naukę
kontynuował wieczorowo w Technikum Elektroenergetycznym. Wkrótce potem odbył
służbę wojskową na okręcie podwodnym "Orlik".
Kariera w PRL
Karierę rozpoczął od działalności w ZMS. Był przewodniczącym Zarządu
Zakładowego, później był członkiem Komitetu Miejskiego. Po powrocie ze służby
wojskowej, w 1969 wstąpił do PZPR. W tym samym roku wziął ślub kościelny z
młodszą o trzy lata Aleksandrą.
W latach 1973-1974 pełnił funkcję sekretarza Komitetu Zakładowego PZPR. Po
otrzymaniu partyjnej rekomendacji rozpoczął studia politologiczne w partyjnej
Wyższej Szkole Nauk Społecznych i skończył je w 1977. Po studiach pracował w
Komitecie Centralnym kierując Zespołem, a następnie Wydziałem ds. Młodzieży,
Kultury Fizycznej i Turystyki.
W lipcu 1986 Leszek Miller został mianowany I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego
PZPR w Skierniewicach. W grudniu 1988 wrócił do Warszawy w związku z awansem na
sekretarza Komitetu Centralnego PZPR.
Uczestniczył, jako przedstawiciel strony rządowej, w obradach "Okrągłego Stołu",
gdzie razem z Andrzejem Celińskim współprzewodniczył podzespołowi ds. młodzieży
(był to jedyny stolik, który zakończył obrady bez podpisania porozumienia). W
1989 roku został członkiem Biura Politycznego Komitetu Centralnego PZPR.
III Rzeczpospolita
Po rozwiązaniu PZPR był współzałożycielem SdRP (do marca 1993 roku pełnił
funkcję sekretarza generalnego, później był wiceprzewodniczącym, a od grudnia
1997 przewodniczącym). W grudniu 1999, na kongresie założycielskim SLD został
wybrany jego przewodniczącym, którą to funkcję sprawował nieprzerwanie, aż do
lutego 2004.
W 1989 kandydował bez powodzenia z województwa łódzkiego do Senatu. W następnych
wyborach (1991) był liderem listy wyborczej SdRP w Łodzi i po dość znaczącym
sukcesie wyborczym zasiadł w ławach sejmu, zostając przewodniczącym grupy
parlamentarnej SdRP. W trzech kolejnych wyborach do sejmu startował ciągle z
Łodzi otrzymując za każdym razem coraz więcej głosów.
Przez cały ten okres pozostawał jednym z czołowych polityków lewicy. W SLD na
początku lat 90 był jednak kojarzony z tzw. betonem partyjnym. Wspólnie z
Mieczysławem Rakowskim był podejrzanym w sprawie tzw. moskiewskiej pożyczki. Po
ujawnieniu tej afery w 1991 Włodzimierz Cimoszewicz wezwał Millera by z powodu
ciążących na nim zarzutów nie składał poselskiego ślubowania. Wprawdzie
Cimoszewicz powołał później Millera na stanowisko Ministra Pracy w swoim rządzie
i był Ministrem Spraw Zagranicznych w rządzie kierowanym przez Leszka Millera,
to stosunki pomiędzy obydwoma politykami pozostały napięte. Innym odwiecznym
rywalem Millera w SLD był Józef Oleksy.
W latach 1993-1996 Miller był ministrem pracy i polityki społecznej, w 1996
ministrem - szefem Urzędu Rady Ministrów, a w 1997 ministrem spraw wewnętrznych
i administracji. Wtedy też zyskał przydomek "kanclerz".
W okresie rządów AWS, Leszek Miller był szefem opozycji parlamentarnej,
prowadząc walkę polityczną z tym ugrupowaniem i jednocześnie konsolidując wokół
własnej osoby większość liczących się ugrupowań lewicowych.
Premier
Po druzgocącym zwycięstwie lewicy (41%, następna w kolei partia ..12%) w
wyborach parlamentarnych 2001 otrzymał z rąk prezydenta Aleksandra
Kwaśniewskiego 19 października 2001 roku nominację na premiera RP wraz z misją
tworzenia rządu, który 26 października 2001 roku otrzymał od Sejmu wotum
zaufania.
Rząd Leszka Millera odziedziczył po swoim poprzedniku ciężką sytuację
gospodarczą kraju (narastające bezrobocie, wysoki poziom długu publicznego,
stagnację gospodarczą). Pod koniec rządów Millera nastąpił wzrost gospodarczy,
który jednak nie zaczął się przekładać na spadek bezrobocia. W czasie jego
rządów przeprowadzono niezbyt udaną poprawkę reformy finansowania opieki
zdrowotnej, kontynuowano reformę systemu podatkowego i Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych, podjęto nieudaną próbę uporządkowania rynku mass-mediów, zmieniono
strukturę i sposób zarządzania Narodowego Banku Polskiego. Przeprowadzono też
gruntowną reformę strukturalną służb specjalnych (rozwiązano UOP powołano zaś
ABW, której jednym z efektów był powrót wielu oficerów z epoki PRLu. Równolegle
kontynuowano też dostosowania instytucjonalno-prawne związane ze przystąpieniem
do Unii Europejskiej i negocjowano warunki akcesji. 13 grudnia 2002 roku na
szczycie w Kopenhadze (Dania) rząd Premiera Leszka Millera zakończył negocjacje
z Unią Europejską.
Rząd Premiera Millera, wspólnie z prezydentem Aleksandrem Kwaśniewskim podjął w
marcu 2003 decyzję o przystąpieniu do tzw. koalicji antyterrorystycznej i
wysłanie polskich wojsk do Iraku w ramach międzynarodowej kampanii mającej na
celu obalenie rządów Saddama Husajna.
4 grudnia 2003 roku doznał obrażeń w wyniku katastrofy lotniczej rządowego
śmigłowca Mi-8 pod Warszawą.
Pod koniec sprawowania urzędu, rząd Millera zanotował najniższy poziom poparcia
społecznego ze wszystkich rządów, które sprawowały władzę od 1989. Było to
spowodowane głównie narastającym ciągle bezrobociem, ujawnieniem ciągu
kilkunastu afer korupcyjnych z aferą Rywina na czele oraz próbą realizacji planu
oszczędnościowego (tzw. ,,Plan Hausnera")
W efekcie ostrej krytyki w macierzystej partii SLD, w lutym 2004 Leszek Miller
zrezygnował z przewodniczenia tej partii. 26 marca 2004 po utworzeniu przez
marszałka sejmu Marka Borowskiego rozłamowej partii - Socjaldemokracji Polskiej
oraz uzyskaniu wotum nieufności własnej partii, podjął decyzję o ustąpieniu z
urzędu premiera 2 maja 2004 w dzień po wejściu Polski do Unii Europejskiej.
W politycznej próżni
W 2005 roku Leszek Miller mimo poparcia łódzkiego oddziału SLD, został usunięty
na polityczny margines przez Wojciecha Olejniczaka w ramach akcji, która była
przedstawiana w mediach jako "odmłodzenie Sojuszu".
Bon moty
Leszek Miller jest znany ze skłonności do bon motów. Swoją współpracowniczkę
Aleksandrę Jakubowską podsumował zdaniem "mężne serce w kształtnej piersi". Inne
powiedzonko: "nie ważne jest jak mężczyzna zaczyna, ważne jest jak kończy..." -
wypowiedziane w związku z pytaniem dziennikarza, dlaczego zdecydował się
pozostać w rządzie po odejściu premiera Pawlaka i powołaniu na to stanowisko
Włodzimierza Cimoszewicza, z którym nie miał w owym czasie najlepszych stosunków
- było często przywoływane na początku 2004 w ocenach bilansu rządów Premiera
Leszka Millera.
Ciekawostki
Leszek Miller był pierwowzorem postaci Ludwika M. w sztuce Macieja Kowalewskiego
pt. "Obywatel M. - Historyja", wystawianej przez Teatr im. Heleny Modrzejewskiej
w Legnicy w latach 2002-2004.
