MAREK BOROWSKI
Marek Borowski (urodzony 4 stycznia 1946 w Warszawie), polski polityk
lewicowy. Obecnie pełni funkcję przewodniczącego Socjaldemokracji Polskiej.
Sprawował funkcję wicepremiera i ministra finansów (1993-1994) oraz marszałka
Sejmu (2001-2004).
Wykształcenie i młodość
Jest absolwentem Wydziału Handlu Zagraniczego Szkoły Głównej Planowania i
Statystyki (obecnie Szkoła Główna Handlowa). Wyspecjalizowany jest w
międzynarodowych stosunkach gospodarczych. W 1967 roku wstąpił do Polskiej
Zjednoczonej Partii Robotniczej, jednak po roku opuścił szeregi partii, ponieważ
w marcu 1968 roku zaangażował się w protesty przeciwko sposobowi sprawowania
władzy. Spowodowało to krótkie przerwanie nauki na uczelni, a władze dodatkowo
zastosowały wobec niego sankcje w postaci zakazu pracy w kierunku, jakim się
kształcił, oraz zabroniły wyjazdów zagranicę.
W 1968 roku rozpoczął swoją pierwszą pracę jako sprzedawca w Domach Towarowych
Centrum. Pracował w Domu Towarowym Junior. W 1975 roku ponownie został przyjęty
do PZPR. W 1982 skończył pracować w DT jako główny specjalista do spraw
ekonomicznych.
Kariera polityczna
Kariera w PRL-u
W 1982, jako członek PZPR został zastępcą, a później dyrektorem departamentu
ekonomicznego w ministerstwie rynku wewnętrznego. Był reprezentantem
ministerstwa w pracach nad reformami ekonomicznymi, którymi kierował początkowo
profesor Władysław Baka, a następnie profesor Zdzisław Sadowski. W 1989 wstąpił
do tak zwanego Ruchu 8 Lipca, reformatorskiej grupy wewnątrz PZPR.
Kariera w III RP
W 1989 roku został mianowany na stanowisko wiceministra rynku wewnętrznego w
rządzie Tadeusza Mazowieckiego, a w 1990 roku w rządzie Jana Krzysztofa
Bieleckiego. Do jego zadań należała prywatyzacja handlu i turystyki. Stanowisko
opuścił w 1991 roku. Do 1990 roku należał do Polskiej Zjednoczonej Partii
Robotniczej. Stał się jednym z założycieli Socjaldemokracji Rzeczpospolitej
Polski w styczniu 1990 roku. W październiku 1991 został wybrany posłem. W 1992
roku po rozwiązaniu się SdRP, został członkiem Sojuszu Lewicy Demokratycznej, w
którym pozostał aż do 2004 roku.
Funkcje rządowe
Od 26 października 1993 do 8 lutego 1994 sprawował funkcję wiceprezesa Rady
Ministrów oraz ministra finansów w rządzie Waldemara Pawlaka. Przyczynami
podania się do dymisji ze stanowiska wicepremiera i ministra finansów było
niekonsultowane z nim odwołanie przez Pawlaka wiceministra finansów Stefana
Kawalca obarczanego odpowiedzialnością za nieprawidłowości przy prywatyzacji
Banku Śląskiego oraz próby poszerzenia przez Polskie Stronnictwo Ludowe wpływów
w Banku Gospodarki Żywnościowej. Do pracy w rządzie powrócił w 1995. Od 1995 do
1996 roku był ministrem-Szefem Urzędu Rady Ministrów w rządzie premiera Józefa
Oleksego.
Funkcje sejmowe
Po dymisji rządu w lutym 1996 roku został jednym z wicemarszałków Sejmu,
wybranym z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Funkcję sprawował do końca
kadencji Sejmu w październiku 2001 roku.
19 października 2001 roku został wybrany na marszałka Sejmu IV kadencji
stosunkiem głosów: 377 - za, 77 - przeciw, 1 - wstrzymującym się. Po złożonej
rezygnacji został odwołany przez Sejm (370:5:1) 20 kwietnia 2004 roku.
Socjaldemokracja Polska
Wraz z 30-osobową grupą działaczy i posłów Sojuszu Lewicy Demokratycznej (Izabella
Sierakowska, Jolanta Banach, Andrzej Celiński) oraz Unii Pracy (Tomasz Nałęcz)
niezadowolonych z działania rządu Leszka Millera i partii politycznych, 26 marca
2004 utworzył nową lewicową formację polityczną o nazwie Socjaldemokracja
Polska.W wyborach do V kadencji Sejmu Socjaldemokracja polska wystartowała w
koalicji z Unią Pracy i Zielonymi 2004. W ostatnich wyborach parlamentarnych
koalicja uzyskała nie wiele ponad 3% poparcia, co niepozwoliło wejść jej do
sejmu.
Wybory prezydenckie 2005
1 maja 2005 wyraził chęć kandydowania w wyborach prezydenckich jako kandydat
Socjaldemokracji Polskiej. 6 czerwca 2005 jego komitet wyborczy został
zatwierdzony przez Państową Komisję Wyborczą. Dodatkowo poparcia politycznego
udzieliły mu partie Unia Pracy oraz Zieloni 2004 oraz od końca września Sojusz
Lewicy Demokratycznej. Poparły go również Federacja Młodych Unii Pracy, Krajowe
Forum Bezrobotnych i Stowarzyszenie „Młoda Socjaldemokracja”. Szefem sztabu
wyborczego został Tomasz Nałęcz, który zrezygnował z tej funkcji i przeszedł do
sztabu Włodzimierza Cimoszewicza po jego deklaracji uczestnictwa w wyborach.
Przewodniczącym komitetu wyborczego Borowskiego był deputowany do Parlamentu
Europejskiego Dariusz Rosati.
Swój udział w wyborach Borowski zakończył w I turze. Poparło go 1 544 642
wyborców (10,33%), co wystarczyło do zajęcia czwartego miejsca. W II turze
wyborów, Borowski udzielił swojego poparcia Donaldowi Tuskowi.
Życie prywatne
Jest żonaty, ma syna Jakuba. Interesuje się rozwiązywaniem łamigłówek
logicznych. Gra w kręgle (bowling) oraz w gry towarzyskie. Słucha zazwyczaj
muzyki poważnej oraz czyta twórczość Stanisława Lema.
