MICHAEL SCHUMACHER
Michael Schumacher urodził się 3 stycznia 1969 roku w zachodnich Niemczech (Hürth, koło Kolonii) i jak każdy kierowca swoją karierę rozpoczynał od kartingu.
(Go)kartingowe początki
W wieku 4 lat po raz pierwszy wystartował na torze gokartowym, a także został najmłodszym członkiem klubu gokartowego w Kerpen.
Rok później jego ojciec zbudował mu pierwszego karta z używanych części pochodzących z rozbiórki innych kartów. Większość starszych kolegów z klubu posiadała nowocześniejsze pojazdy, ale talent pozwalał Schumacherowi wygrywać z wieloma z nich. W następnym roku został klubowym mistrzem.
Jego ojciec, Rolf Schumacher, został zarządcą toru kartingowego w Kerpen–Mannheim, a to dało młodemu Schumacherowi możliwość swobodnego trenowania. W 1980 i 1981 roku Schumacher ponownie zostaje klubowym mistrzem.
Ponieważ w Niemczech licencję kartową wydaje się dopiero po ukończeniu 14 lat przez zawodnika, to Schumacher był zmuszony brać udział w wyścigach organizowanych na terytorium Luksemburga, gdzie taką licencję dostają już 12–latkowie.
Już z licencją gokartową
Niemiecką licencję Michael otrzymuje w roku 1983 i rok później zostaje mistrzem Niemiec juniorów.
W 1985 roku skutecznie broni tego tytułu, a także dorzuca do kolekcji tytuł mistrza Europy juniorów i zdobywa drugie miejsce w mistrzostwach świata juniorów. Jednak rosnące koszty nie pozwalają na branie udziałów we wszystkich wyścigach, w których chciałby wziąć udział.
W tym samym roku w tragicznym wypadku w Spa ginie utalentowany niemiecki kierowca Formuły 1, Stefan Bellof, pogrążając całe Niemcy w smutku. Schumacher traci motywację do ścigania się, a jego menadżer, Jürgen Dilk, myśli o wycofaniu się ze sportów motorowych.
W 1986 roku Michael późno włącza się do rywalizacji w mistrzostwach Niemiec juniorów, ale ostatecznie zajmuje trzecią pozycję w klasyfikacji.
Rok 1987 to jedno wielkie pasmo sukcesów: z 15–punktową przewagą wygrywa mistrzostwa Niemiec, wygrywa mistrzostwa Europy, a także mistrzostwo świata — juniorów.
Jürgen Dilk znajduje sponsorów i w 1988 roku Schumacher może występować w Formule König, gdzie oczywiście triumfuje. Kilkukrotnie bierze udział w wyścigach Formuły Ford i często finiszuje w pierwszej trójce. Trzykrotnie startuje w nieoficjalnej europejskiej Formule Ford i kończy ją na drugim miejsca, za Miką Salo.
Formuła 3
W 1989 roku Schumacher przenosi się do niemieckiej Formuły 3, a jego menedżerem od tej pory jest szef zespołu WTS, Willi Weber. Swój pierwszy sezon Michael kończy na trzeciej pozycji, przegrywając ostatecznie z Frentzenem i Bartelsem.
Na torze Hockenheim spotyka się w jednym wyścigu z Miką Häkkinenem. Fin wygrywa ten wyścig przed Niemcem, a także pierwszy z dwóch wyścigów w Macao. Podczas drugiego wyścigu dochodzi między nimi do kolizji i Häkkinen przy prędkości 250 km/h rozbija swój samochód na bandzie. Zwycięzcą GP Macao zostaje Schumacher.
Rok później Schumacher już nie daje ryalom szans i wygrywa niemiecką F3. Również z Wendlingerem i Frentzenem ściga się razem w jednym zespole Mercedes Junior Team w Mistrzostwach Świata Samochodów Sportowych. Odnosi jedno zwycięstwo i zajmuje 5. miejsce.
Formuła 1
Do Formuły 1 dostał się w zasadzie przypadkiem. Kierowca Jordana, Bertrand Gachot, został aresztowany po bójce z londyńskim taksówkarzem, w której użył pojemnika z gazem. Eddie Jordan, szef zespołu, musiał więc szybko znaleźć zastępcę dla Francuza.
Michael Schumacher debiutuje w Spa i na nowo poznawanym torze kwalifikuje się na 7. miejscu, a jego partner z zespołu, doświadczony Andrea de Cesaris, dopiero na 11. z ponad półsekundową stratą do Niemca. Spa jest dla Schumachera całkowicie nowym torem, dzień przed kwalifikacjami poznawał go pokonując go rowerem. Sam wyścig nie był udany — Schumacher musi wycofać się na pierwszym okrążeniu po awarii przepustnicy. Tym samym kończy się jego kariera w Jordanie.
Na następny wyścig, Grand Prix Włoch na torze Monza, Niemiec przyjeżdża już jako kierowca Benettona, w którym zastępuje Roberto Moreno. Jest to bardzo udany wyścig — Schumacher finiszuje 11 sekund przed swoim partnerem z zespołu, trzykrotnym mistrzem świata, Nélsonem Piquetem. W tym i dwóch następnych wyścigach zajmuje miejsca w pierwszej szóstce, zdobywając łącznie 4 punkty w sezonie 1991, a podczas pięciu sesji kwalifikacyjnych Piquetowi tylko raz udaje się pokonać szybkiego Niemca.
1992 — pierwsze zwycięstwo
Michael Schumacher jest częstym gościem na podium i zaczyna budować swoją pozycję w zespole. Za partnera ma tym razem Martina Brundle’a. Rok po swoim debiucie w Formule 1, również na belgijskim torze Spa, Michael Schumacher odnosi pierwsze zwycięstwo. W klasyfikacji końcowej z 53 punktami zajmuje trzecie miejsce, przed Ayrtonem Senną i zaledwie 3 punkty za Ricardo Patrese w niepokonanym Williamsie.
1993
Następny rok, z Ricardo Patrese jako partnerem, nie jest już tak udany. Schumacher, podobnie jak rok wcześniej, notuje jedno zwycięstwo (Estoril), ale w klasyfikacji zajmuje 4. miejsce, za Williamsami Alaina Prosta i Damona Hilla oraz McLarenem Ayrtona Senny.
1994 — pierwsze mistrzostwo
Początek sezonu przebiega pod znakiem walki Ayrtona Senny, który przesiadł się do Williamsa, z Michaelem Schumacherem. W trzech pierwszych wyścigach Senna łatwo zdobywa pierwsze miejsca startowe, ale nie kończy wyścigów. Przewaga punktowa Schumachera jest tak duża, że jego pozycja po tragicznej śmierci Senny wydaje się być niezagrożona. Tymczasem w jego Benettonie FIA kwestionuje wiele modyfikacji jako niezgodnych z regulaminem. Podczas GP Wielkiej Brytanii Schumacher ignoruje karę za niedozwolone wyprzedzenie Damona Hilla na okrążeniu rozgrzewkowym.
Ignorowanie regulaminu przez zespół i jego kierowcę skutkuje zdyskwalifikowaniem Schumachera z GP Wielkiej Brytanii i GP Belgii oraz odsunięciem od GP Włoch i GP Portugalii.
Przed ostatnim, decydującym o mistrzostwie, wyścigiem o GP Australii Schumacher ma przewagę 1 punktu nad Damonem Hillem z Williamsa. Na 36. okrążeniu prowadzący Niemiec popełnia błąd, wypada z toru i uderza w mur (patrz dział galeria). Wraca na tor, ale jego tylne zawieszenie jest poważnie uszkodzone. Nadjeżdżający Hill próbuje go wyprzedzić, ale dochodzi do kolizji między nimi. Obaj nie kończą wyścigu, a FIA, po długim namyśle, przyznaje tytuł Schumacherowi.
1995 — drugi tytuł
Ten rok bezapelacyjnie należy do Schumachera. Wygrywa dziewięć wyścigów i na długo przed końcem sezonu zapewnia sobie drugi tytuł mistrza i zwycięstwo Benettona w klasyfikacji konstruktorów. Pomaga mu w tym bardzo słaba jazda i błędy Williamsa oraz Damona Hilla. Z końcem roku podpisuje trzyletni kontrakt z Ferrari, gdyż, według jego słów, z Benettonem zdobył już wszystko, co mógł zdobyć.
1996
Pierwszy rok z Ferrari to pasmo kłopotów i nieukończeń spowodowanych awariami samochodu. Pierwsze zwycięstwo Schumacher odnosi podczas ulewnego GP Hiszpanii, a jego jazda zostanie zapamiętana jako jedna z najwspanialszych w historii Formuły 1. GP Belgii i GP Włoch przynoszą dwa kolejne zwycięstwa i trzecie miejsce w klasyfikacji kierowców.
1997 — blisko tytułu
Przez cały sezon Schumacher toczy walkę o tytuł mistrza z Jacquesem Villeneuve’em — raz jeden, raz drugi kierowca znajdują się na czele klasyfikacji. Tym razem o tytule również ma zadecydować ostatni wyścig. Do 46. okrążenia toru Jerez wszystko przebiega zgodnie z planem i Schumacher prowadzi przed naciskającym go Villeneuve’em. Kanadyjczyk przed jednym z zakrętów widzi swoją szansę i wyprzedza Schumachera. Niemiec próbuje zablokować mu drogę i uderza w bok Williamsa. Schumacher wypada z toru, ale Villeneuve może kontynuować wyścig i wygrywa mistrzostwo. Po tym incydencie FIA usuwa Schumachera z klasyfikacji kierowców i nakłada dodatkowe kary. Do dziś trwają dyskusje czy posunięcie Schumachera nie było spowodowane umyślnie, a powodem miało być przegrzewanie się silnika.
1998 — ponownie blisko
Początek sezonu nie dawał żadnych szans na nawiązanie walki z Miką Häkkinenem i McLarenem. Jednak trzy kolejne zwycięstwa w Kanadzie, Francji i Wielkiej Brytanii, awarie McLarena i błędy Häkkinena urealniły szansę na ostateczne zwycięstwo. I tym razem o tytule musiał rozstrzygnąć ostatni wyścig. Jednak Schumacherowi, zajmującemu pierwsze pole, nie udaje się wystartować, a później z wyścigu eliminuje go awaria opony.
Schumacher podpisuje kontrakt z Ferrari na kolejne trzy lata.
1999 — pechowe Silverstone
Do GP Wielkiej Brytanii mistrzostwa toczą się ze zmiennym szczęściem dla Michaela Schumachera. Jednak cały rok musi zostać spisany na straty po awarii układu hamulcowego i wypadku na Silverstone. Schumacher ma złamaną nogę w dwóch miejscach, przez kilka miesięcy jest odsunięty od wyścigów i traci szanse na mistrzowski tytuł.
Na tor powraca w przedostatnim wyścigu sezonu i prowadzi Ferrari po podwójnego zwycięstwa. Jego partner z zespołu, Eddie Irvine, jest pierwszy w klasyfikacji kierowców z 4 punktami przewagi nad Häkkinenem. Jednak w Japonii Schumacher przegrywa wyścig z Häkkinenem, który po raz drugi z rzędu zdobywa koronę najlepszego.
2000 — wreszcie!
Początek sezonu przebiega bardziej niż znakomicie. Po trzech wyścigach Schumacher prowadzi w tabeli z przewagą 24 punktów nad Häkkinenem, którą utrzymuje do ósmego wyścigu o GP Kanady. Ale Schumacher nie kończy trzech kolejnych wyścigów, a Fin skrupulatnie gromadzi punkty i zwycięstwa. W efekcie Häkkinen przesuwa się na prowadzenie.
Michael Schumacher ponownie zwycięża dopiero po trzech miesiącach w GP Włoch i zbliża sie na 2 punkty do Fina. GP Włoch zostanie zapamiętane również z innego powodu — na konferencji prasowej po wyścigu Schumacher płacze na wspomnienie o Sennie.
Losy mistrzostwa rozstrzygają się praktycznie w Indianapolis — Schumacher ponownie wygrywa wyścig, a w McLarenie Häkkinena eksploduje silnik. Zwycięstwo w Japonii przypieczętowuje sukces — trzeci tytuł mistrzowski dla Michaela Schumachera i pierwszy dla Ferrari od 1979, kiedy mistrzowski tytuł zdobył południowoafrykańczyk Jody Scheckter, został zdobyty!
W tym sezonie Schumacher także wyrównuje rezultat 41 zwycięstw należący do Ayrtona Senny. Do rekordu Alain Prosta (51 zwycięstw) brakuje mu 8 zwycięstw i jego pokonanie jest tylko kwestią czasu.
Wielu ludzi uznaje Michaela Schumachera za obecnie najlepszego kierowcę w F1. Jest ambitny, zdyscyplinowany, a jego nadrzędnym celem jest odniesienie sukcesu.
W 1995 roku ożenił się ze swoją dziewczyną, Corinną. W 1997 roku urodziła im się córka Gina–Maria, a dwa lata później syn Mick. Mieszkają w Szwajcarii niedaleko Genewy nad zatoką. W wolnym czasie Schumacher gra w czwartoligowej lokalnej drużynie piłki nożnej FC Aubonne.
